Kurczaki pieczone z kiszonymi cytrusami i tymiankiem. Ikigai

 

Ikigai. Tajemnicze japońskie słowo, które tłumaczy się jako ‚szczęście płynące z bycia stale zajętym’.
To styl życia, filozofia, radość, chęć życia we wspólnocie i niesienia sobie wzajemnej pomocy, odkrycie swojej pasji,…ale nie tylko. Można znaleźć jeszcze wiele określeń tego stanu ducha i ciała, jednak rzecz zasadza się na tym, że każdy sam musi znaleźć swoje ikigai. Znaleźć, czyli zrozumieć co jest jego pasją, co sprawia największą przyjemność i codziennie motywuje do tego, by rano wstać z łóżka. Jeżeli to wiemy, to znaczy, że odkryliśmy nasze ikigai.
Posiadanie jasnego i określonego ikigai dostarcza nam satysfakcji, uszczęśliwia i nadaje naszemu życiu sens.
Ale skąd to wszystko wiadomo?
Otóż wiedza ta to japoński sekret długiego i szczęśliwego życia.
Japończycy starają się do końca swoich dni znaleźć sobie zajęcie. By zachować aktywność – nawet wówczas, gdy nie ma potrzeby pracować – należy pamiętać o swoim ikigai, czyli celu, który prowadzi człowieka przez życie, stanowi dla niego impuls do tworzenia piękna i bycia przydatnym społeczeństwu oraz sobie samemu„.
To fragment książki, którą napisali wspólnie Hector Garcia i Frances Miralles, wyprawiając się na Okinawę, zwaną wyspą długowieczności.
Sekret długiego życia mieszkańców wyspy to jak się okazuje nie tylko proste życie na świeżym powietrzu, zielona herbata czy subtropikalne klimat, ale też fakt, że ich życiem rządzi ikigai.
Ikigai Japoński sekret długiego i szczęśliwego życia, to jedyne jak dotąd na świecie opracowanie na temat tej filozofii.
Książkę przeczytałam jednym tchem. I już wiem, że jestem na tropie swojego ikigai

H. Garcia, F. Miralles – Ikigai Japoński sekret długiego i szczęśliwego życia, Wydawnictwo MUZA

 

 

Poszukując swojego ikigai wiem, że ogromną przyjemność sprawia mi odkrywanie nowych smaków i dzielenie się nimi z innymi. Tu, na moim blogu i przy stole. Przygotowałam ostatnio pyszne francuskie kurczaki z ukiszonymi wcześniej w soli cytrusami. Danie lekkie i wiosenne, idealne aby cieszyć się nim z bliskimi i przyjaciółmi. A nawet podać je na świąteczny stół.

1 francuski kurczak (ok. 600 g) na osobę- pisałam o nich tu – klik!
1 łyżka różowej soli himalajskiej
1 łyżeczka świeżo mielonego pieprzu
8 gałązek świeżego tymianku
1/2 kostki masła
200 g kiszonych cytrusów – przepis klik!
100 ml likieru pomarańczowego

Kurczaki myjemy i osuszamy papierowym ręcznikiem. Nacieramy je w środku i z zewnątrz solą i pieprzem. Do środka każdego ptaka wkładamy po kawałku masła i po kilka kiszonych cytrusów. Związujemy sznurkiem nóżki i obwiązujemy piersi ze skrzydełkami. Pod sznurek na piersiach wkładamy gałązki tymianku. Układamy kurczaki w formie do pieczenia. Odstawiamy na 30 minut. Piekarnik nagrzewamy do 180 st. C. Kurczaki okładamy resztą masła i wstawiamy do nagrzanego piekarnika. Po 15 minutach zmniejszamy temperaturę do 160 st. C, a kurczaki polewamy powstałym sosem i likierem pomarańczowym. Przykrywamy pokrywą i pieczemy ok. 1,5 godziny. Podajemy razem z upieczonymi cytrusami.

Kiszone cytrusy. O sztuce fermentacji

 

Kiszonki. Cały świat kisi. Ten nowy/stary trend w kuchni posuwa się lawinowo.
Kisi się wszystko – warzywa, owoce, łodygi, chwasty, liście, ziarna, ryby i mięso.
I choć kisiło się od zawsze, to swoje apogeum zjawisko odnotowuje właśnie teraz.
Kiedy sięgam pamięcią wstecz, wygrzebuję z niej to, co kiszone było w moim rodzinnym domu.
Kapusta. Ogórki. Buraki. Pomidory. Liście winogron. Rydze. Szparagi. Fasola szparagowa.
Z czasem doszły kiszone cytryny. Ktoś z rodziny przywiózł przepis z podróży do Maroka razem z garnkiem tagine.
No właśnie. Do czego nadają się kiszone cytryny lub kiszone cytrusy, które zamknęłam w słoju niedawno?
Właściwie do wszystkiego!
Pokrojone drobno ( robię to razem z miąższem) do sosów, sałatek, kuskusu i wszelakich kasz, do pieczenia i grillowania mięs i ryb, do gulaszów na bazie mięsa i warzyw, do owoców morza, zup rybnych i gulaszowych…
A sam sok z kiszonych cytrusów można pić jako lek na żołądek.
A więc do dzieła. I niech się Wam ukisi!

 

<

 

Jeżeli ktoś chciałby wyjść poza znane mu z domu rodzinnego kiszonki i poszerzyć swoją wiedzę w temacie kiszenia i fermentacji, powinien zacząć od przeczytania dzieła S. F. Katz’a Sztuka fermentacji. To wspaniałe i dogłębne źródło wiedzy o tradycji fermentacji z całego świata, bestseller wśród książek kulinarnych ostatnich lat i zdobywca prestiżowych nagród.
Bardzo polecam do czytania i wykorzystania we własnej kuchni. To fascynująca lektura i przewodnik jak kisić i fermentować. Dzisiaj prezentuję przepis Aleksandra Barona na kiszone cytrusy metodą ubijania posolonych owoców lub warzyw, którą opisał w swojej książce Sandor Elix Katz.
Ubijanie ich pomaga w usunięciu wody, by dało się je zanurzyć we własnych sokach. Komórki roślinne przechowują wodę. Tłuczenie rozbija ściany komórkowe i uwalnia soki‚(Sztuka fermentacji str. 160)

Kiszone cytrusy

2 kg cytrusów – u mnie ekologiczne czerwone pomarańcze, cytryny, kumkwat i limonki
200 g wędzonej soli – dałam Maldon
wyparzony słój

Cytrusy dokładnie myjemy i osuszamy ręcznikiem papierowym. Cytrusy kroimy na ćwiartki lub połówki i układamy w słoju. Ubijamy je drewnianą łyżką, aż puszczą sok i zasypujemy solą. Potrząsamy słojem, aby sól równomiernie się rozprowadziła. Słój zamykamy i odstawiamy w ciemnie i chłodne miejsce na kilka tygodni – od dwóch do czterech. W tym czasie należy potrząsać słojem, aby powstający sok równomiernie otaczał wszystkie owoce. Po otwarciu słoja należy przechowywać go w lodówce. Owoce będą dobre nawet przez rok!

Moja cytrusowa kiszonka z przyjemnością wpisze się w Błyskawiczny piątek!