Zupa z jabłkiem, porem i białym winem. Jabłka Grójeckie na stoły!

 

 

Jabłka Grójeckie to fenomen wśród jabłek. Dlatego warto poznać ich pochodzenie sięgając po te wyjątkowe owoce. Historia tych jabłek sięga czasów królowej Bony, która w XVI wieku założyła sady w dzisiejszym powiecie grójeckim. Owoce, które się w nich rodziły były wysoko cenione na królewskich i magnackich dworach.
Potem, w czasie 20-lecia międzywojennego do rozwoju sadownictwa i renomy Jabłek Grójeckich przyczynił się m.in. Tadeusz Daszewski, który zapoczątkował standaryzację owoców i wprowadził osobne opakowania dla poszczególnych gatunków. Jabłka pochodzące z jego majątku w Nowej Wsi znane były w Polsce i poza granicami.
A w październiku 2011 roku Jabłka Grójeckie zostały wpisane do unijnego rejestru Chronione Oznaczenie Geograficzne. Oznacza to, że kupując jabłka z charakterystyczną naklejką z wizerunkiem królowej Bony, otrzymujemy owoce najwyższej jakości pochodzące z leżących w okolicach Grójca sadów. Swój niepowtarzalny smak, piękne intensywne wybarwienie i charakterystyczną kwasowość Jabłka Grójeckie zawdzięczają specyficznemu dla tego regionu mikroklimatowi i wysokim wahaniom temperatury w okresie bezpośrednio poprzedzającym zbiory.
Marka Jabłka Grójeckie to obecnie 40 odmian (w tym 27 głównych).
Najbardziej znane to: Red Jonaprince, Gala, Jonagored, Szara Reneta, Antonówka, Lobo.
Ich uprawa prowadzona jest wg ściśle określonych standardów dotyczących ograniczenia do niezbędnego minimum środków ochrony roślin, sposobu i okresu zbiorów czy też warunków przechowywania. Ponieważ Jabłka Grójeckie są delikatne, owoce pakowane są ręcznie lub przy użyciu specjalistycznych maszyn minimalizujących możliwość uszkodzenia. Dzięki temu dłużej zachowują walory smakowe i odżywcze.
Jabłka Grójeckie można jeść nie tylko na surowo, ale warto zaprosić je do stołu i przygotować z nimi przepyszne dania!

 

 

Zupa z Jabłkami Grójeckimi, porem, winem i chrupiącą posypką

4 Jabłka Grójeckie
2 białe części dużych porów
3 średnie ziemniaki
2 ząbki czosnku
2 łyżki klarowanego masła
100 ml białego wytrawnego wina
500 ml bulionu warzywnego
sól i pieprz
chrupiąca cebulowa posypka do podania

Cebulowa posypka
2 duże cebule
2 łyżki mąki pszennej
olej słonecznikowy
sól
ręczniki papierowe

Cebule obieramy z łupiny i kroimy w średnią kostkę. Rozdzielamy ich warstwy. Wrzucamy do woreczka foliowego ze struną, wsypujemy mąkę, zapinamy woreczek i potrząsamy nim tak długo, aż wszystkie kawałki cebuli będą pokryte mąką.
W szerokim rondlu rozgrzewamy olej – cebulka musi pływać w nim podczas smażenia, i partiami smażymy kawałki cebuli na złoty kolor, mieszając je od czasu do czasu widelcem. Uprażoną cebulę wyjmujemy łyżką cedzakową i odsączamy z nadmiaru tłuszczu na papierowym ręczniku rozłożonym na płaskim półmisku lub tacy. Gdy przestygnie, delikatnie solimy i przesypujemy do szczelnie zamykanego pojemnika – u mnie sprawdza się szklany. Domową prażoną cebulę można przechowywać przez dłuższy czas.

Zupa
Jabłka i ziemniaki obieramy i kroimy na kawałki. Białe części porów myjemy dokładnie i kroimy. Tak samo ząbki czosnku. W płaskim garnku rozgrzewamy masło i wrzucamy pokrojone jabłka, ziemniaki, pory i czosnek. Podsmażamy mieszając. Wlewamy bulion, dodajemy sól i pieprz. Gotujemy na średnim ogniu przez 15 minut. Wlewamy białe wino i dalej gotujemy zupę do miękkości ziemniaków. Wyłączamy grzanie i miksujemy zupę na krem za pomocą blendera. Doprawiamy solą i pieprzem i podajemy z chrupiącą cebulką.

Curry z tofu i zielonym groszkiem. Pot Tofu Matar

 

Tofu i zielony groszek w pikantnym sosie z pomidorów.  Wegetariańska wersja słynnego indyjskiego dania Matar Paneer. To naprawdę wspaniała uczta! Danie jest bardzo aromatyczne, o głębokim smaku, bowiem jest w nim wiele przypraw, a jednocześnie wegetariańskie. Kto chce polubić tofu, w tej wersji na pewno okaże się ono smacznym doświadczeniem. Poza tym to curry ma bardzo energetyczny kolor. Doskonały na jesienny czas.
Gotujcie i cieszcie się wyjątkowymi smakami!

 

 

Curry z tofu i zielonym groszkiem
Pot Tofu Matar
Przepis z bloga – Cook with Manali

2 łyżeczki oleju roślinnego – użyłam ryżowego
1/2 łyżeczki kminu
1 średnia cebula, posiekana
3 duże ząbki czosnku, posiekane
1/2 cm imbiru, posiekanego
1 łyżeczka kolendry w proszku
1/4 łyżeczki kurkumy w proszku
1/4 łyżeczki garam masala
1/4 łyżeczki kminu w proszku
1/4 łyżeczki czerwonego chili w proszku
1/4 łyżeczki wędzonej papryki
250 g  pomidorów w kawałkach ( u mnie pelati)
1/2 łyżki koncentratu pomidorowego
200 ml wody
3/4 łyżeczki soli lub do smaku
200 g twardego tofu , pokrojonego w kostkę ( przed pokrojeniem w kostkę przyciśnij tofu ciężkim przedmiotem przez 10-15 minut, aby pozbyć się nadmiaru wody)
1/3 szklanki mrożonego zielonego groszku
2 łyżki gęstego jogurtu (opcjonalnie)
świeża kolendra do dekoracji

Wlej olej do garnka, kiedy będzie gorący dodaj kmin. Niech nasiona skwierczą przez kilka sekund.
Następnie dodaj cebulę, czosnek i imbir. Gotuj przez 2 do 3 minut, aż cebula zmięknie.
Teraz dodaj wszystkie przyprawy – kolendrę w proszku, kurkumę, garam masala, kminek, czerwone chili i wędzoną paprykę. Mieszaj przyprawy z cebulą przez kilka sekund.
Dodaj puree pomidorowe i pastę pomidorową i dobrze wymieszaj. Gotuj przez 1 minutę. Dolej wodę, wsyp sól i wymieszaj. Dodaj tofu i zielony groszek. Wymieszaj i przykryj garnek pokrywką. Gotuj curry na średnim ogniu 10 – 15 minut. Jeżeli płyn znacznie odparował, dolej trochę wody. Dodaj jogurt – opcjonalnie i świeżą kolendrę. Podawaj z ryżem, płaskim chlebem lub z komosą ryżową.