Zupa z jabłkiem, porem i białym winem. Jabłka Grójeckie na stoły!

 

 

Jabłka Grójeckie to fenomen wśród jabłek. Dlatego warto poznać ich pochodzenie sięgając po te wyjątkowe owoce. Historia tych jabłek sięga czasów królowej Bony, która w XVI wieku założyła sady w dzisiejszym powiecie grójeckim. Owoce, które się w nich rodziły były wysoko cenione na królewskich i magnackich dworach.
Potem, w czasie 20-lecia międzywojennego do rozwoju sadownictwa i renomy Jabłek Grójeckich przyczynił się m.in. Tadeusz Daszewski, który zapoczątkował standaryzację owoców i wprowadził osobne opakowania dla poszczególnych gatunków. Jabłka pochodzące z jego majątku w Nowej Wsi znane były w Polsce i poza granicami.
A w październiku 2011 roku Jabłka Grójeckie zostały wpisane do unijnego rejestru Chronione Oznaczenie Geograficzne. Oznacza to, że kupując jabłka z charakterystyczną naklejką z wizerunkiem królowej Bony, otrzymujemy owoce najwyższej jakości pochodzące z leżących w okolicach Grójca sadów. Swój niepowtarzalny smak, piękne intensywne wybarwienie i charakterystyczną kwasowość Jabłka Grójeckie zawdzięczają specyficznemu dla tego regionu mikroklimatowi i wysokim wahaniom temperatury w okresie bezpośrednio poprzedzającym zbiory.
Marka Jabłka Grójeckie to obecnie 40 odmian (w tym 27 głównych).
Najbardziej znane to: Red Jonaprince, Gala, Jonagored, Szara Reneta, Antonówka, Lobo.
Ich uprawa prowadzona jest wg ściśle określonych standardów dotyczących ograniczenia do niezbędnego minimum środków ochrony roślin, sposobu i okresu zbiorów czy też warunków przechowywania. Ponieważ Jabłka Grójeckie są delikatne, owoce pakowane są ręcznie lub przy użyciu specjalistycznych maszyn minimalizujących możliwość uszkodzenia. Dzięki temu dłużej zachowują walory smakowe i odżywcze.
Jabłka Grójeckie można jeść nie tylko na surowo, ale warto zaprosić je do stołu i przygotować z nimi przepyszne dania!

 

 

Zupa z Jabłkami Grójeckimi, porem, winem i chrupiącą posypką

4 Jabłka Grójeckie
2 białe części dużych porów
3 średnie ziemniaki
2 ząbki czosnku
2 łyżki klarowanego masła
100 ml białego wytrawnego wina
500 ml bulionu warzywnego
sól i pieprz
chrupiąca cebulowa posypka do podania

Cebulowa posypka
2 duże cebule
2 łyżki mąki pszennej
olej słonecznikowy
sól
ręczniki papierowe

Cebule obieramy z łupiny i kroimy w średnią kostkę. Rozdzielamy ich warstwy. Wrzucamy do woreczka foliowego ze struną, wsypujemy mąkę, zapinamy woreczek i potrząsamy nim tak długo, aż wszystkie kawałki cebuli będą pokryte mąką.
W szerokim rondlu rozgrzewamy olej – cebulka musi pływać w nim podczas smażenia, i partiami smażymy kawałki cebuli na złoty kolor, mieszając je od czasu do czasu widelcem. Uprażoną cebulę wyjmujemy łyżką cedzakową i odsączamy z nadmiaru tłuszczu na papierowym ręczniku rozłożonym na płaskim półmisku lub tacy. Gdy przestygnie, delikatnie solimy i przesypujemy do szczelnie zamykanego pojemnika – u mnie sprawdza się szklany. Domową prażoną cebulę można przechowywać przez dłuższy czas.

Zupa
Jabłka i ziemniaki obieramy i kroimy na kawałki. Białe części porów myjemy dokładnie i kroimy. Tak samo ząbki czosnku. W płaskim garnku rozgrzewamy masło i wrzucamy pokrojone jabłka, ziemniaki, pory i czosnek. Podsmażamy mieszając. Wlewamy bulion, dodajemy sól i pieprz. Gotujemy na średnim ogniu przez 15 minut. Wlewamy białe wino i dalej gotujemy zupę do miękkości ziemniaków. Wyłączamy grzanie i miksujemy zupę na krem za pomocą blendera. Doprawiamy solą i pieprzem i podajemy z chrupiącą cebulką.

Calzone dla Niej i dla Niego. Czyli pizza inaczej…

 

Miała być pizza. Ona chciała na niej położyć warzywa i ser, a On ‚kawałek mięsa’, warzywa i ser. Można było zrobić dwie, ale Ona zrobiła pizzę inaczej, czyli calzone.
Ciekawie i prawie jak pizza, a do tego z kawałkiem mięsa – powiedział On.
Warzywa i ser w chrupiącym cieście – powiedziała Ona.
Pogodziliśmy nasze kulinarne sympatie – powiedział On.
Calzone dla Niej i dla Niego – powiedziała Ona.

 

 

Calzone dla Niej i dla Niego

Ciasto
250 g mąki pszennej typ 00
20 g drożdży
125 ml letniej wody
1/2 łyżeczki soli
1/2 łyżeczki cukru
1 łyżka oliwy

Drożdże wkruszamy do naczynia z cukrem i letnią wodą, mieszamy z 2 łyżkami mąki na jednolitą masę, przykrywamy i odstawiamy na 15 minut do wyrośnięcia.
Do pozostałej mąki wsypujemy sól i mieszamy, wlewamy rozczyn drożdżowy i zagniatamy ciasto. Dodajemy oliwę i wyrabiamy, aż ciasto będzie gładkie i elastyczne. Odstawiamy ciasto w misce przykrytej ściereczką w ciepłe miejsce do podwojenia objętości (około 2-3 godziny) lub zostawiamy na noc.

Nadzienie dla Niej
2 garście świeżego szpinaku eko
100 g startej mozzarelli
1 łyżka czarnych oliwek
1 ząbek czosnku
1 łyżka oliwy
sól i pieprz do smaku

Szpinak płuczemy na sicie i osuszamy. Z oliwek wyjmujemy pestki i kroimy je na kawałki. Czosnek obieramy i siekamy. Na patelni rozgrzewamy oliwę, wrzucamy liście szpinaku i czosnek. Podsmażamy 3 minuty, aż szpinak zwiędnie. Dodajemy oliwki, doprawiamy solą i pieprzem. Mieszamy.

Nadzienie dla Niego
100 g piersi kurczaka eko
1 łyżka oliwy
sól i pieprz do smaku
3 łyżki passaty (przecieru pomidorowego)
1/2 średniej czerwonej papryki
1/2 średniej żółtej papryki
1 ząbek czosnku
50 g startej mozzarelli

Papryki myjemy, wyjmujemy gniazda nasienne i kroimy w kostkę. Czosnek obieramy i siekamy. Pierś kurczaka myjemy i osuszamy papierem kuchennym. Kroimy w średnią kostkę. Na patelnię wlewamy oliwę i na rozgrzaną wkładamy kostki kurczaka. Podsmażamy je na rumiano ze wszystkich stron i przekładamy do miski. Na tej samej patelni podsmażamy paprykę i czosnek. Dodajemy do kurczaka,  doprawiamy solą i pieprzem. Teraz na patelnię wlewamy passatę i redukujemy ją o połowę.

Piekarnik nagrzewamy do temperatury 200 st. C. Blachę, na której będziemy piec calzone wstawiamy do piekarnika.
Ciasto dzielimy na dwie części, każdą wałkujemy na posypanym mąką blacie na grubość 2-4 mm w kształt koła.
Na jednym krążku ciasta kładziemy nadzienie ze szpinakiem i startą mozzarellę. Brzegi ciasta smarujemy niewielką ilością wody, placek składamy na pół i zlepiamy brzegi, formując pieróg.
Drugi placek smarujemy passatą, układamy nadzienie z kurczakiem i posypujemy startym serem. Formujemy kształt pieroga tak samo jak przy pierwszym calzone.
Kiedy piekarnik osiągnie temperaturę i blacha będzie dobrze nagrzana układamy na niej calzone. Zamykamy piekarnik i pieczemy przez 10-14 minut. Podajemy gorące z sosem pomidorowym lub z rukolą. Calzone można jeść też na zimno. Dobrze przechowuje się w zamkniętym pojemniku jako jedzenie na wynos.